Shakespeare individualiseert personages door idiolect — eigenzinnige woordenschat, syntaxis, ritme en rhetorische gewoontes. Falstaff verbeeldt deze vakmanschap.
Gebruikt laag, aards taalgebruik: "rogue," "rascals," "villainous abominable misleader of youth." Weerspiegelt kroegwereld, verwerpt hofdecorum.
Transformeert nederlaag in epos: "I did set them on and massacred them... like a lightning bolt in a tempest." Vier roofers worden "a dozen"; schermutseling wordt slachting. Zelfverheffende humor.
Afweert prins Hal's uitdagingen met woordspel: "I was humming and hawing over this wine; I prated and preached, and so I came away." Comedytiming maskert lafhartigheid.
"Temperance" voor "distemper"; "commodity" voor "commodity of war." Signaleert gebrek aan formele opleiding; creëert komische afstand van aristocratische taal.
Spreekt bijna volledig in proza — het medium van gewone mensen, komedio, spontaneousiteit. Contrastert met Hotspur's vers (eer, intensiteit) en Hal's code-switching.
Kantelt naar parodie van hoge stijl: mock-heroische eeden, nep-bijbelse kadensen ("By the Lord, I knew ye as well as he that made ye"). Toont intelligentie onder de buffoonerie.
Taal maakt Falstaff belichaamd: begeerte, verbaal, uitwijkend, levendig. We horen zijn omvang, zijn snelle geest, zijn weigering van zwaarte. Wanneer hij verworpen wordt in Henry IV, Part 2 ("I know thee not, old man"), wordt de stilte waar zijn stem was het emotionele hart van het stuk.
Shakespeare geeft personages niet alleen regels — hij geeft ze monden.