In Deel Twee van Franz Kafka's De Metamorfose verschuiven de familie's initiële schrik en afkeer tegenover Gregor Samsa's insectenvorm geleidelijk naar complexere, vaak donkerdere emoties. Elk lid volgt een eigen traject.
Grete begint als Gregors primaire verzorger, brengt eten en maakt zijn kamer schoon. Met de tijd zwaardert de last op haar. Ze begint hem te zien als een monstrueuze obstakel voor het overleven van het gezin, en pleit uiteindelijk voor zijn verwijdering. Haar transformatie spiegelt de algehele daling van het gezin in pragmatisme en wreedheid.
De vader's eerste reactie is agressie — hij gooit appels naar Gregor, wat een ernstige blessures veroorzaakt. Later, als hij terugkeert naar werk en zijn rol als voorzorger herstelt, ervaart hij schuld en een holle plichtsgevoel. Hij verdraagt Gregors aanwezigheid maar erkent hem niet meer als zoon.
De moeder is aanvankelijk te ongerust om zelfs naar Gregor te kijken. Langzaam keert moederlijk medelijden terug, maar het is passief. Ze kan haar angst of het collectieve besluit van het gezin om hem te verlaten niet overwinnen. Haar compassie blijft oneffectief.
Ondanks deze emotionele verschuivingen besluit het gezin uiteindelijk uit de appartement te verhuizen, Gregor achterlatend om te sterven. De progressie onderstreept Kafka's thema: familiaire banden breken onder het gewicht van maatschappelijke en economische druk, wat liefde reduceert tot verplichting en, uiteindelijk, tot onverschilligheid.