In Sophocles' Antigone doet Ismene niet mee aan haar zusters verzet tegen Creons edict. Toen Antigone haar plan onthult Polyneices te begraven, weigert Ismene, aanvoerend:
Ismene is voorzichtig en praktisch – ze kiest voor wetgehoorzaamheid om conflict te vermijken en overleven te bewaren.
Creon had doodstraf besloten voor overtreders. Ismene vreest gevolgen voor zichzelf en hun al verwoeste familie.
Ze weerspiegelt oude Griekse verwachtingen: vrouwelijke gehoorzaamheid, onderwerping aan staat gezag boven individueel geweten.
Ismene houdt van Antigone en vreest voor hun familie – maar mist de morele moed voor verzet. Hun oppositie verlicht de centrale spanningen van het stuk: geweten vs. wet, familie vs. staat, goddelijke vs. menselijke gerechtigheid, actie vs. overleven.
Ismene is niet slecht – ze is menselijk. Haar weigering maakt Antigone's isolatie en vastberadenheid dieper.