Sonnet 29 is gericht aan de Fair Youth (Sonnetten 1–126), een jonge man van rang en schoonheid, mogelijk:
De spreker (dichter) jaloeziëert anderen hun "kunst," "bereik," "vrienden" – herinnert zich dan de liefde van de Jeugd:
For thy sweet love remembered such wealth brings
That then I scorn to change my state with kings.
Geen vrouw; geen Dark Lady (Sonnetten 127–154). De relatie is intense, mogelijk romantisch, mogelijk mecenaat-gecodeerd.