In Sophocles' Antigone begrijpt de koorleider (sprekend voor Thebaanse oudsten) de motieven van de protagonista fundamenteel verkeerd. Hun aannames onthullen de kloof tussen conventionele burgelijke wijsheid en het tragische inzicht dat het stuk drijft.
Haar drijfveren zijn goddelijke wet (nomos) en familiëre pietas (philia). Ze gelooft dat de ongeschreven, eeuwige wetten van de goden begrafenis voor haar broer Polyneices eisen; geen menselijk edict – Creons of andermans – kan ze overwinnen. Haar ongehoud is geen trotsche zelfbevestiging maar nederige gehoorzaamheid aan een hogere autoriteit.
Het koor vertegenwoordigt conventionele Thebaanse samenleving: pragmatisch, patriotisch, deferent aan staatsmacht. Hun onvermogen Antigones perspectief te begrijpen, belicht de centrale spanning van het stuk – tussen menselijke wet en goddelijke gerechtigheid, tussen de behoeften van de polis en de heilige claims van de familie. De oudsten zijn niet kwaadaardig; ze zijn simpelweg niet toegerust om een moraal te begrijpen die de polis overstijgt.
Deze mislezing is geen plotdevice – het is de motor van de tragedie. Antigone sterft niet omdat ze fout heeft, maar omdat de wereld die ze bewoont geen categorie heeft voor haar soort gelijkheid.