Een dialect is een variëteit van een taal onderscheiden door woordenschat, grammatica en uitspraak, geassocieerd met een specifieke groep. Hoofdtypen:
Geografisch begrensd: Zuid-Amerikaans Engels, Scouse (Liverpool), Beiers Duits, Kantonees (vaak een dialect van Chinees genoemd). Isoglossenkaarten kaarten grenzen af.
Correleren met klasse, opleiding, beroep: Werkende klasse vs. bovenklasse Brits Engels; African American Vernacular English (AAVE) — hoewel ook ethnolect; Juridisch, Medisch jargon (professionele sociolecten).
Geassocieerd met etnische/culturele groepen: Chicano Engels, Joods Engels, Cajun Engels, Inheemse varianten. Overlappen vaak met regionaal/sociaal.
Het unieke spraakpatroon van één individu—woordenboekkwalen, syntaxisgewoontes, uitspraaktics. Iedereen heeft er een.
Standaarddialect is de geïnstitutionaliseerde variant (onderwijs, media, overheid). Anderen zijn "non-standaard"—niet linguïstisch minderer, alleen sociaal gemarkeerd.
Variatie door context (formeel/informeel, gesproken/geschreven, juridisch/medisch). Dezelfde spreker schuift registers.
Dialecten zijn geen "gebroken taal"—ze zijn regelgestuurde systemen die menselijke diversiteit weerspiegelen.