In Sophocles' Antigone maakt de protagonist twee onomkeerbare beslissingen die de tragedie structureren.
Beslissing: Begrafenisriten uitvoeren voor haar broer ondanks Creon's verbod op straf van de dood.
Motivatie: Goddelike wet (ongeschreven, eeuwig) > menselijke wet (tijdelijk, tiranniek). Gezinsplicht (philos) > burgerlijke gehoorzaamheid. De goden eisen begrafenis; Creon verbiedt het. Ze kiest de goden.
Gevolg: Arrestatie, veroordeling, isolatie. Maar morele helderheid: "I was born to join in love, not hate."
Beslissing: Zich ophangen in de graf in plaats van te wachten op Creon's vertraagde genade of openbare stening.
Motivatie: Controle. Creon's belate omkeer (na Tiresias) zou haar vrijlating een daad van zijn macht maken. Zelfmoord claimt agency: ze beslist tijd, manier, betekenis van haar dood.
Gevolg: Ontketent Haemon's zelfmoord → Eurydice's zelfmoord → Creon's complete ruïne. Haar dood wordt het wapen dat de tiran vernietigt.
Eerste beslissing = publieke getuigenis (deze wet is onrechtvaardig). Tweede beslissing = persoonlijke soevereiniteit (mijn leven behoort aan mij). Samen maken ze haar het onbreekbare punt waar de staat zich verbreekt.