Het gedicht viert de rumoer en energie van de moderne industriestads — verkeer, machines, menigten — als opwindend, bevredigend tekens van vooruitgang en innovatie. Geschreven in vrije verzen met onomatopee, beeldvorming en herhaling.
Reflecteert vroege 20e-eeuwse maatschappelijke veranderingen: industrialisatie bracht lawaai/vervuiling, maar velen zagen het als vooruitgang. De spreker vindt schoonheid en inspiratie in stedelijke klaaglied, vierend menselijke aanpassingsvermogen en creativiteit. Zelfs in chaos is er hoop.