Percy Bysshe Shelleys “Ozymandias” gebruikt één verteller – een derde-persoon alwetende stem. De spreker vertelt een reizigersverhaal over een verpletterde standbeeld in de woestijn, ironie op ironie laaggend. Geen meerdere vertellers interveniëren; de kracht van het gedicht komt uit deze enkele, gecontroleerde perspectief.