Antigone en Ismene lossen hun conflict nooit op. Hun fundamentele oneenigheid – Antigones goddelijke plicht Polynices te begraven vs. Ismenes vrees voor menselijke wet – blijft onoverbrugbaar.
Ismene weigert mee te doen, claimt later gedeelde schuld. Antigone wijst deze retroactieve solidarietijd af. Ismene overleeft; Antigone sterft voor haar principes. Hun uiteenlopende paden benadrukken de verkenning van het stuk van geweten versus gehoorzaamheid, familieloialiteit versus staatsgezag.