In Act 5, Scene 1, houdt Hamlet de schedel van Yorick, de hofnar van zijn jeugd. Het onderwerp van zijn toespraak is de onvermijdelijkheid van de dood en de vergankelijkheid van het leven.
De kerkhofscène stript hofkunst af. Hamlet, de filosoof-prins, confronteert de materiële waarheid: we zijn alle toekomstige schedels. De nar – een figuur van lach – wordt de boodschapper van stilte. Het is het emotionele en filosofische climax van het stuk, ons voorbereidend op de bloedbad die komt.
Geen wonder dat het de meest iconische afbeelding in Shakespeare is: een man die zijn eigen sterfelijkheid vasthoudt, vraagend "Where be your gibes now?"