Creon belichaamt de Aristotelische tragische held: een figuur van statuur wiens hamartia (fatale fout) zijn ruin precipiteert. In Antigone zijn zijn fouten trots (hubris) en onbuigzaamheid, gemaskeerd als burgelijke plicht.
Haemon's smeekbede is rationeel, respectvol, geworteld in liefde en politieke wijsheid: de stad rouwt om Antigone; de goden eisen begrafenis. Creon hoort alleen ongehoorzaamheid. "De stad is de konings – dat is de wet," verklaart hij, zijn persoonlijke autoriteit vergelijkend met staatsorde. Deze vergelijking is zijn definitieve fout.
Tiresias, de Koor, Haemon – elke waarschuwing is een kans om terug te treden; elk wordt behandeld als uitdaging. Zijn rigiditeit is performatief: hij vreest dat eenmaal buigen alle autoriteit ontrafelt. Ironisch genoeg is zijn weigering te buigen wat hem breekt.
Antigone sterft. Haemon sterft. Eurydice sterft. Creon overleeft om zijn schuld te herkennen: "Ik heb mijn zoon en vrouw gedood... mijn troost ligt hier dood." Het stuk eindigt niet met zijn dood maar met zijn bewustzijn – misschien het harsere lot.
Sophocles presenteert Creon niet als schurk maar als goede heerser onthoofd door de deugden van leiderschap – besluitvaardigheid, principe, orde – gepusht voorbij hun limiet. De tragedie waarschuwt dat gerechtigheid zonder genade, wet zonder wijsheid, en autoriteit zonder nederigheid tirannie worden.