Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Monologen

Berlioz's Symphonie fantastique: De Vijf Delen Die Programmuziek Vonden

Hector Berlioz' 1830 meesterwerk is niet zomaar een symfonie — het is een roman in klank, elk deel een hoofdstuk in een kunstenaars opium-gevoede obsessie. De vijf delen:

  1. Rêveries – Passions (Dromen en Passies)
    De kunstenaar ziet zijn geliefde (de idée fixe melodie) — eerst zart, dan vulkanisch. Sonatevorm met een hartklop-timpani.
  2. Un bal (Een Bal)
    Waltstijd glans. De idee fixe verschijnt midden in zwervende harpen en violen — zij is er, onbereikbaar.
  3. Scène aux champs (Scène op het Land)
    Pastorale duet: Engels hoorn (herder) en offstage hobo (echo). Donder rolt (timpani). De idée fixe spookt de vrede.
  4. Marche au supplice (Mars naar het Schafot)
    De kunstenaar droomt dat hij geëxecuteerd wordt voor moord op zijn geliefde. Brutale mars, guillotine-akkoord (fortissimo G mineur), kopstuiter (pizzicato).
  5. Songe d'une nuit du sabbat (Droom van een Heksen-sabbat)
    Groteske finale. Dies Irae gezang vervormd tot een fuge. Heksen dansen (col legno snaren). Kerkklokken. De idée fixe keert terug als een vulgaire dansmelodie.

Waarom Alles Veranderde

Voor Symphonie fantastique was instrumentale muziek "absoluut" — vormen om der vorms wil. Berlioz bewijzen dat muziek kon narreren — met een terugkerend personage (de idée fixe), scenewisselingen, en psychologische diepgang. Liszt, Strauss, Mahler, en elke filmcomponist sindsdien verschuldigen hem de kaart.

Monologen

Related Categories