Van Italiaans toccare ("aanraken"). Een vrije-vorm toetsencompositie die virtuositeit benadrukt — snelle loops, arpeggio's, improviserende passages, en dramatische contrasten. Ontstond in de 16e eeuw; bloeide in het Barok als prelude tot fuga's, choralen, of zelfstandige showpieces.
Van Latijn fuga ("vlucht"). Een contrapuntische compositie waar een korte melodie (het onderwerp) geïntroduceerd wordt in één stem, daarna geïmiteerd door andere stemmen (antwoorden) in overlappende inzetting. Typisch 3–5 stemmen. Het onderwerp ondergaat ontwikkeling (stretto, inversie, augmentatie) doorheen. De piek van barok intellectueel vakmanschap — J.S. Bach's Art of Fugue en Well-Tempered Clavier zijn de supreme voorbeelden.
Samengepaard (toccata + fuga), de vrije fantasie wijkt strikte architectuur — een perfecte barok dialectiek.