In Handeling II, Toneel II (na de speler's Hecuba-toespraak), beslaat Hamlets monoloog:
"Ben ik een lafaard? / Wie noemt me schurk? breekt mijn schedel? / Trekt mijn baard af en blaast het in mijn gezicht? / Pikt me aan de neus? geeft me de leugen in mijn keel / Zo diep als de longen? Wie doet mij dit?" – Hij kan niet eens *optreden* als wraakgeest; hij *praat* alleen.
De speler huilt voor **fictieve** Hecuba; Hamlet kan niet handelen voor **echte** moord. "Wat zou hij doen, / Had hij het motief en de cue voor passie / Die ik heb?"
Hij zal The Murder of Gonzago inszeneren met een op maat gesneden toespraak ("De Muizenval") om **Claudius' geweten te sondren**. "De geest die ik heb gezien / Kan de duivel zijn... Ik zal gronden hebben / Meer betrouwbaar dan dit."
"O, wraak! / Waarom, wat een ezel ben ik! ... / Fie erop! foei! / Rondom, mijn brein!" – Hij schommelt tussen woede op zichzelf en intellectuele vlucht in het stuk-strategem.
Deze monoloog is de **motorkamer** van het middenstuk: het baart de Muizenval en blootlegt Hamlets paralyse.