Socrates schreef geen teksten; onze kennis komt bijna volledig via zijn leerling Plato. Toch vormt zijn invloed de gehele westerse filosofische traditie. Zes kernprincipes definiëren zijn nalatenschap:
Een gedisciplineerd dialoog van doorvragende vragen dat contradicties in aannames blootlegt, wat deelnemers laat "baren" tot eigen inzicht — intellectuele vroedvrouwschap. Het prioriteert kritische zelfonderzoek boven overgenomen wijsheid.
Ingeslagen in Delphi, was dit Socrates' uitgangspunt. Ware deugd vereist begrip van eigen natuur, grenzen, en motieven. Onwetendheid van zichzelf is de wortel van dwaling.
Niemand doet wilfully kwaad; foutdoen voort uit onwetendheid van het goede. Als je echt weet wat recht is, doe je het. Morele mislukking is een epistemische mislukking.
Rechtvaardigheid is niet louter wettelijke nakoming maar de juiste ordening van de ziel en de stad. Socrates onderzocht billijkheid, verantwoordelijkheid, en het maatschappelijk contract eeuwen voor Hobbes of Locke.
Levensdoel is bloeien door constante zelfverbetering — wijsheid, moed, matigheid, en rechtvaardigheid cultiveren in elke handeling.
Open, rigoureuze argumentatie — geen retoriek of overtuiging — is de motor van filosofie. Waarheid ontstaat uit de botsing van getoetste standen.
Geleerden debatteren nog steeds waar Socrates ophoudt en Plato begint. Maar de geest van onvermoeid onderzoek, nederigheid voor onwetendheid, en vertrouwen in rede blijft onmiskenbaar Socratisch — en fundamenteel.