William Shakespeare's "As You Like It" beschrijft de zeven stadia van de mens. Het melankolieke personage Jacques noemt deze stadia in zijn monoloog beginnend met "all the world's a stage". Act II, Scene VII, regels 139 tot 166 bevatten Jacques' zeven stadia en zijn cynische, melodramatische gedachten over elk stadium.
De mens komt op aarde als kind, "mewling and puking in the nurse's arms." In dit stadium is de mens hulpeloos en lijkt zonder karakter. Hij arriveert in een walgelijke, gruwelijke staat en is afhankelijk van anderen voor overleving. De mens is zwak en zonder trots, naief en natuurlijk.
Het schoolkind heeft zijn naiviteit over de wereld verloren. Hij is verbonden met zijn basisbestaan. Shakespeare beschrijft het schoolkind als een "whining school-boy, with his satchel ... unwilling to go to school." Schoolkind is het tweede stadium van jongenschap voor het worden van een man. In dit stadium is hij geobsedeerd met school en hoe hij zijn dagelijkse werk kan ontlopen.
De schooljongen verlaat de adolescentie en wordt een liefhebber. Hij is "sighing like furnace, with a woeful ballad." In dit stadium is de mens melodramatisch en geregeerd door zijn romantische gevoelens. Hij stort zijn hart uit en is verliefd op de liefde zelf.
De mens wordt een metaforische soldaat, "full of strange oaths" en "jealous in honor". De mens is ijverig en zal alles doen om zijn idealen te bereiken. Hij is temperamentvol en "sudden and quick in quarrel".
De mens verandert van een ijverige soldaat tot een kalme volwassene. Hij bezit "eyes severe and beard of formal cut." Hij beschouwt zijn vroegere kinderachtigheid als dwaas en ziet zichzelf als "full of wise saws and modern instances." Rationaliteit en intellectueel denken kenmerken de mens in dit stadium.
De serieuze volwassene verandert in de oude man. "With spectacles on nose and pouch on side" realiseert de oude man dat zijn "youthful hose, well sav'd" een "world too wide" is. Hij moet leren aspecten van zichzelf los te laten die onmogelijk te behouden zijn als hij ouder wordt.
De oudere man wordt ouder en moet een "second childishness" ondergaan. Hij keert terug naar eigenschappen die hij in het eerste stadium bezat waar hij afhankelijk is van anderen. Het leven heeft hem gereduceerd tot een kind en de cyclus is compleet. Hij ontmoet "mere oblivion" en gaat naar zijn graf: "Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything."