Weinige personages in young adult-literatuur branden zo fel en kort als Dallas "Dally" Winston. In S.E. Hintons The Outsiders — en Matt Dillon's brandende vertolking in de film van 1983 — belichaamt Dally de verwoestende prijs van een wereld die kinderen verhärt voordat ze de kans hebben om op te groeien.
Dally's strafblad begint op tienjarige leeftijd. Op zeventien heeft hij "overal geweest, alles gedaan", zijn cynisme een schild gesmeed in reclasseringsscholen en koude straten. In tegenstelling tot de andere Greasers, wier strengheid deels houding is, is Dally's overleving. Hij draagt een vouwmes, een pistool, een eeuwige grijns — en eronder een loyaliteitsvermogen zo fiers dat het zijn ondergang wordt.
Dally houdt van precies één persoon: Johnny Cade. Hun band is de emotionele anker van de roman. Dally ziet in Johnny de kwetsbaarheid die de wereld uit hem heeft geperst, en hij beschermt het met angstaanjagende felheid. Als Johnny Bob Sheldon in noodweer doodt, twijfelt Dally niet — hij geeft geld, een pistool, een plan, een schuilplaats. Hij riskéert alles voor een jongen die de onschuld vertegenwoordigt die Dally verloor.
Johnny's dood breekt iets onherstelbaars. Dally's daaropvolgende overval, politieconfrontatie en zelfmoord-door-cop zijn niet impulsief — ze zijn de enige uitweg die hij kan voorstellen voor een leven dat zijn enige betekenis verloor. Hij sterft jong, hard, en bewust, "moedig" in Ponyboy's eindbeoordeling, maar het woord klinkt hol tegen de verspilling.
Dally weerstaat romanticisering. Hij is geen misbegrepen zoetigheid; hij is gevaarlijk, volatiel, en echt crimineel. Hinton weigert hem te verzachten. Toch weigert ze hem ook weg te gooien. Zijn tragedie is dat een jongen met zijn capaciteit voor liefde nooit een wereld kreeg waar die liefde iets anders dan destructief kon zijn.
Decennia later blijft Dally Winston het spook in het centrum van The Outsiders — degene die niet gouden kon blijven, omdat niemand hem ooit leerde hoe.