De vraag of ET benen had is een heerlijke technische truc. Het antwoord: de pop had ze niet; de poppenspeler wel.
De iconische ET-figuur was een gesofisticeerde animatronica/pop-hybride die van binnenuit een kostuum werd bediend. Het onderlichaam was ontworpen om benen en voeten te suggereren onder de drapende stof, maar er waren geen gekunstelde mechanische benen binnenin. Het "lopende" effect werd bereikt door de poppenspeler op zijn knieën te bewegen of via verborgen steunconstructies.
Pat Welsh, een gepensioneerde schoollerares met een kenmerkende rauwe stem, gaf zowel ET's stem als de fysieke prestatie vanuit het kostuum. Welsh had benen, natuurlijk, maar die waren nooit op het scherm te zien—volledig verborgen binnen het kostuum en de decors.
Spielberg's camera-hoeken, de draping van het kostuum en Welsh's prestatie creëerden de naadloze illusie van een kleine, gebende buitenaards wezen. Het is een getuigenis van praktische effecten-ingenuïteit: het publiek "ziet" benen die nooit daadwerkelijk gebouwd waren.