Tijdens de Elizabethaanse tijd was de bevolking onderworpen aan de Engelse Sumptuary Laws (kledingwetten), die niet alleen de uitgaven aan kleding beperkten, maar ook de kleuren en stoffen. Terwijl de aristocratie zich kleedde in zijde, fluweel en bont, droegen de arbeidersklassen linnen, wol en schapenvacht. Omdat de elite het theater bezocht, genoten toneelgezelschappen een uitzondering. Eenmaal gelicentieerd door een welgestelde aristocraat, zoals de Earl of Leicester of Lord Strange, droegen deze gezelschappen de kleding van de aristocratie als kostuums op het Renaissancetoneel.
Theaters zoals de Globe, de Fortune en Blackfriars produceerden stukken in een razend tempo om de Elizabethaanse honger naar drama te staven en concurrenten te overtreffen. Omdat kostuummakers weinig tijd hadden om kostuums te maken die bij de setting van elk stuk pasten, droegen acteurs hedendaagse kleding, meestal gedoneerd door welgestelde mecenen, voor historische stukken. In "Julius Caesar" zou de Romaanse dictator bijvoorbeeld een toga kunnen dragen, terwijl zijn ondergeschikten Elizabethaanse kniebroeken droegen. Volgens de Elizabethan Era-website omarmden arbeiderspubliek de botsende kostuums, omdat ze zo de nieuwste aristocratische modes op het toneel konden zien.
Vanwege de Sumptuary Laws herkenden toeschouwers de status en achtergrond van een personage direct aan zijn kostuum. Een weelderig kostuum van zijde en fluweel wees onmiddellijk op een lid van de hogere klassen. Theaters verwaarloosden ook kostuums om de functie van een personage aan te duiden, zoals een geleerde, een Heilige, een soldaat of een bedelaar. Omdat Elizabethanse podiums werkten met minimale rekwaarden en doorgaans één vast decor, werden kostuums gebruikt om de locatie aan te geven. De intrede van een gevangenisbewaarder betekende een gevangenis. Een jager op het toneel wees op een bos.
De kleuren en stoffen van kostuums onthulden de status van een personage in een stuk. Zestiende-eeuwse toeschouwers begrepen snel de betekenis achter de kleuren. Volgens Martin White's "Renaissance Drama in Action: An Introduction to Aspects of Theatre Practice" waren de predominante kleuren van de aristocratie karmijn, wit, zwart en goud, aangevuld met veel kant en afwerkingen. Dienaren droegen blauw, een kleur verkregen via goedkope verfstoffen uit meekrapwortel. De Sumptuary Laws stelden alle klassen toe om groen te dragen, wat natuur of de vernieuwing van het leven betekende, en geel.
Kostuums waren niet alleen weelderig en gedetailleerd, sommige onthulden ook iconografie. Kostuummakers schilderten tongen op stof om "Rumour's cloak" (de mantel van Gerucht) te creëren. Ze ontwierpen ook dierenkostuums, zoals de draak in "Dr. Faustus", en andere excentrieke kleding voor speciale effecten. Een protagonist kon een kostuum dragen dat alleen uit broek bestond en geen romp had, of vice versa. Bovendien gingen acteurs grote lengtes om authentieke kostuums van hedendaagse figuren te creëren. Zo wisten acteurs de kostuum van de Spaanse ambassadeur Gondomar te bemachtigen om de Zwarte Ridder te spelen.