Ontstaan in 17e-eeuws Italië, opera seria kenmerkt zich door serieuze, dramatische onderwerpen (mythe, geschiedenis), recitatief-aria structuur, en uitgebreide inscenatie. Voorbeelden: Händels Giulio Cesare, Mozarts Idomeneo.
18e-eeuwse Italiaanse komische opera met lichtverhalen, gesproken dialogen (recitativo secco), en maatschappelijke satir. Voorbeelden: Rossinis The Barber of Seville, Donizettis L'elisir d'amore.
19e-eeuwse Franse stijl bekend om massale schaal—weelde decor/kostuums, grote kooren, ballet divertissementen, historische/patriotische thema's. Voorbeelden: Meyerbeers Les Huguenots, Verdis Aida.
Duitse 19e-eeuwse stijl die emotie, lyrische melodie, leitmotieven, en supernatuurlijke/fantastische onderwerpen benadrukt. Voorbeelden: Wagners Tristan und Isolde, Puccinis La Bohème (Italiaans maar Romantisch in geest).
Late 19e-eeuwse Italiaanse realisme gericht op gewone personages, alledaagse settings, en tragische uitkomsten—"waarheid" op het toneel. Voorbeelden: Mascagnis Cavalleria Rusticana, Leoncavallos Pagliacci.
Deze categorieën overlappen en evolueren, maar ze kaarten de grote esthetische stromingen van operas 400-jarige geschiedenis.