In Gaston Leroux's originele 1910 roman en elke grote adaptatie—toneel, film, of televisie—kust de Phantom nooit of betrekt zich in een romantische fysieke relatie met Christine. Het personage is een vergulde muzikaal genie die achter een masker schuilt, gebruikmakend van illusie en manipulatie om Christine's leven en carrière te controleren. Zijn obsessie is bezittelijk en artistiek, niet consommerend romantisch; de tragedie ligt precies in de onoverbrugbare kloof tussen zijn verlangen en zijn monstrueuze zelfbeeld. Deze afwezigheid van fysieke intimiteit onderstreept het verhaal's thema's van isolatie, onbeantwoorde liefde, en de verwoestende kracht van obsessie.