Sensorische poëzie geeft leven aan de zintuigen van de lezer. Een goed sensorisch gedicht beschrijft een sensorische ervaring zo dat geuren, smaken en geluiden bijna echt worden. Dit kan een krachtige uitdrukkingsvorm zijn als je weet hoe. Er zijn een paar belangrijke eisen die alle sensorische gedichten nodig hebben voor dit effect.
Een sensorisch gedicht moet een emotie beschrijven. Het doel is niet om het effect van een emotie te beschrijven, noch uit te leggen hoe de emotie iemand laat voelen. Probeer de emotie te beschrijven alsof hij een eigen leven heeft; vang de essentie. Wil je ellende beschrijven? Gebruik woorden die de lezer de ellende laten voelen - als 'modderig', 'verstoken', 'somber'.
Het gedicht moet objectief zijn. Beschrijf geen gevoel gebaseerd op wat jij voelt. Probeer een emotie te produceren gebaseerd op een algemeen begrip van die emotie. Als je een gelukkige herinnering koppelt aan de kleur blauw, voel jij geluk, maar de lezer niet. Geel wordt algemeen geassocieerd met geluk en is daarom een betere keuze.
Gebruik frequent actieve werkwoorden. Deze dynamische werkwoorden zijn essentieel in sensorische gedichten omdat ze de essentie van emoties krachtig in woorden vangen. Ze helpen je 'voelt als' of 'klingt als' te vermijden. Om eenzaamheid uit te drukken, helpen woorden als 'kruipt' en 'blijft hangen' het gevoel over te brengen.
Sensorische gedichten hoeven niet te rijmen. Vrije verzen zijn acceptabel omdat het enige doel is de lezer te laten horen, voelen, ruiken en proeven. Focus op het beschrijven en delen van de emotie en de structuur ontstaat vanzelf.