Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Metaforen in Harlem Renaissance-poëzie

Slechts 55 jaar na de slavernijafschaffing begon een opmerkelijke literaire beweging in New York City, specifiek in Harlem, waar een groep dichters worstelde met de betekenissen van "zwaartheid" en "ras," aangezien die ideeën de basis vormden, niet alleen voor eerdere verslaving, maar voor voortgezette segregatie. Als dichters gebruikten ze metaforen of vergelijkingen om positieve connotaties te geven aan de kleur zwart en aan de strijd van zwarte mensen voor vrijheid. Jean Toomer, Claude McKay, Countee Cullen en Langston Hughes blijven centraal in elke discussie over metaforen in Harlem Renaissance-poëzie.

Jean Toomer's "Karintha"

In Cane mengt het eerste verhaal poëzie en proza: "Her skin is like dusk on the eastern horizon / O cant you see it, O cant you see it / Her skin is like dusk on the eastern horizon / ... When the sun goes down." De zwarte huid in kwestie behoort tot Karintha, die "beauty, perfect as dusk when the sun goes down" draagt. Een nieuwe definitie van zwarte schoonheid ontstaat, geassocieerd met de schoonheid van de nacht, en een ongekende nacht-zwarte vrouwelijke personage treedt in de Amerikaanse literatuur. Toomer, beseffend dat mensen geblind worden door zowel duisternis als schoonheid, smeekt aan het begin met "O cant you see it" de lezers om op de hoede te zijn.

Claude McKay en diermetaforen

In McKays bekendste sonnetten gebruikt hij dierbeelden voor gewelddadig en wreed effect. "America" begint: "Although she feeds me bread of bitterness / And sinks into my throat her tiger's tooth / Stealing my breath of life...." McKays adoptieve land connoteert de dood met oneetbaar broed en aanvallende tijgers. McKays beroemdste gedicht, "If We Must Die," begint: "If we must die, let it not be like hogs / Hunted and penned in an inglorious spot / While round us bark the mad and hungry dogs / Making their mock at our accursed lot." Gepubliceerd na de racerellen tijdens de zomer van 1919, daagt McKay zwarte mensen uit om te vechten als soldaten en niet te succomberen als varkens opgesloten voor de slacht. De "honden" verwijzen naar tweevoetige mensen die Afro-Amerikanen aanvallen.

Countee Cullen en een verbeeld Afrika

Countee Cullens ambitie om onder de grote Engelse romantische dichters te rangschikken, deed hem vragen wat de viering van de Afrikaanse cultuur, centraal in de Harlem Renaissance, inhield. Wat wisten Afro-Amerikanen in Harlem precies over Afrika 300 jaar na het verlaten van de kusten? In "Heritage" overpeinst Cullen: "What is Africa to me: / Copper sun or scarlet sea, Jungle star or jungle track / Strong bronzed men, or regal black / Women... / Spicy grove, cinnamon tree / What is Africa to me?" Voor 128 regels stapelen lush metaforen voor Afrika zich op, om lezers te laten pauzeren en te vragen wat ze over Afrika weten en hoe ze daar aan zijn gekomen.

Langston Hughes' liefde voor de nacht

Vaak beschouwd als de centrale stem van de Harlem Renaissance, slaagde Langston Hughes zelden erin om frisse metaforen voor de conditie van zwarte mensen te bieden. "Mother to Son" begint: "Well, son, I'll tell you: / Life for me ain't been no crystal stair / It's had tacks in it / And splinters / And boards torn up / And places with no carpet on the floor — / Bare." De moeder presenteert aan de zoon haar leven als een beklimming van een verwoeste trap. In "Dream Variations" viert Hughes, op zijn kenmerkende manier, zijn zwarthoud, linkend het aan de schoonheid van de nacht: "To fling my arms wide / In the face of the sun / Dance! Whirl! Whirl! / Till the quick day is done. / Rest at pale evening... / A tall, slim tree... / Night coming tenderly / Black like me." Door het korte gedicht heen staan witte beelden in oppositie tot zwarte tot de spreker de nacht omarmt omdat die "Black like me" beweegt.

Poëzie

Related Categories