Het kortste gedicht op record is "The Antiquity of Microbes" van Strickland Gillilan, dat alleen de woorden "Adam had'em" bevat. Het langste is "The Blah Story" van Nigel Tomm met 98.728 woorden. Traditionele poëzie komt in alle vormen, stijlen en lengtes en kan extreem rigide of experimenteel en vrijvloeiend zijn.
Een sonnet is een rigide gestructureerd gedicht dat in de 14e eeuw tot prominentie kwam. De twee meest voorkomende soorten sonnetten zijn Shakespeariaans, geschreven door William Shakespeare, en Petrarcaans, geschreven door Francesco Petrarca. Beide typen zijn altijd 14 regels, maar er zijn verschillen. Een Shakespeariaans sonnet heeft 12 regels met afwisselende rijm, waarbij elke tweede regel rijmt, gevolgd door twee rimerende paren aan het einde. Het Petrarcaanse sonnet is flexibeler maar wordt altijd verdeeld in een achtregelige octaaf en een zesregelige sestet.
Een epos is een langvormige poëzie die oorsprong vindt in het oude Griekenland. Een epos vertelt normaal gesproken het verhaal van een heroïke en significante gebeurtenis. Epische gedichten zijn bekend om hun complexe gebruik van de Engelse taal en bevatten een breed scala aan literaire apparaten. Tegenwoordig worden epics gedrukt om te lezen, maar de eerste epics, zoals "Odyssee" en "Ilias," werden geschreven om mondeling uitgevoerd te worden.
Romantische poëzie was één element van de bredere romantische stroming. Het kwam in de 18e eeuw in Engeland tot prominentie. De beroemdste romanticisten zijn William Wordsworth, Lord Byron, Percy Shelley, John Keats en William Blake. Tegenspraak met de naam, was romantische poëzie niet noodzakelijk geassocieerd met liefde. Het focuste op het belang van individualisme en was vaak gethemed rond natuur, verbeelding, symbolisme en mythe.
Vrije verzen is elke poëzie die niet noodzakelijk rijmt maar geschreven is naar een specifieke ritmische structuur. De vorm ontstond in Italië en werd algemeen in de Renaissance. Het meest populaire type vrije verzen is de jambische pentameter, gebruikt door onder anderen William Shakespeare, John Milton en Christopher Marlowe. Dit type vers bevat vijf "metrische voeten" per regel. Elke voet is twee lettergrepen, en bij het hardop lezen valt de nadruk op de tweede lettergreep, vergelijkbaar met het geluid van een kloppend hart.
Verslibre, zoals de naam suggereert, is poëzie zonder ritmische en structurele beperkingen. Het bevat vaak regels en strofen van wisselende lengte en een sporadisch of niet-bestaand rijmschema. De vorm werd algemeen in de late 19e en vroege 20e eeuw als manier om vrij te breken van traditionele, gestructureerde poëzie. Een van de meest gerenommeerde verslibre-dichters is Walt Whitman, met zijn seminale bundel "Leaves of Grass."