Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

De hoofsideeën in twee liederen uit een toneelstuk van Yeats

In een lezing bij de aanvaarding van de Nobelprijs voor Literatuur in 1923, zei de Ierse dichter William Butler Yeats dat zijn vers "a quality of speech practised upon the stage" had. Hij schreef vaak voor het theater, en de "Two Songs From a Play" werden geschreven als koorstukken voor zijn toneelstuk "The Resurrection." Volgens The Poetry Foundation was Yeats gefascineerd door de opkomst en ondergang van grote culturen, bestudeerde ze en publiceerde zijn theorieën in een 1925 boek "A Vision." Deze theorieën hielpen de hoofxideeën van "Two Songs From a Play" vorm te geven.

Cycli van religie

In "Two Songs" trekt Yeats parallellellen tussen de godsdienstige overtuigingen van de oude wereld en die van zijn eigen tijd. Hij stelt het idee van cycli in religie voor, waar dezelfde overtuigingen over goddelijke figuren van eeuw tot eeuw terugkeren, in nieuwe vormen. "Two Songs" opent met een verwijzing naar Dionysos, de Griekse god van het drama, die zijn maagdelijke volgeressen – bekend als Maenaden – in woeste frenesies droeg waarbij ze mannen uiteenriffen. Zo een "fierce virgin" wordt in lied een genoemd. Dionysos was de zoon van Zeus, de koning der goden, maar werd geboren van een menselijke moeder. Hij werd uiteengerreven door de Titanen, alleen om door Zeus weer tot leven te worden gewekt. In "Two Songs" verbindt Yeats Dionysos en Jezus, beiden goddelijk, beiden geboren van menselijke moeders en beiden verzen.

Cycli van offer

Het idee van offer resoneren door het gedicht. Yeats suggereert dat offers ook in een herhaalde cyclus voorkomen, van de dood van Dionysos en het offer van soldaten bij de belegering van Troje, tot het offer van Jezus op het kruis. Het offer van Jezus wordt herhaaldelijk herinnerd. In vers een houdt een maagd het kloppende hart van de god, wat doet denken aan de afbeelding van het Heilig Hart van Jezus traditioneel in de Rooms-Katholieke Kerk. De regels over het Romeinse Rijk dat "verbaasd" staat terwijl het "de teugels van vrede en oorlog" laat vallen, kunnen verwijzen naar de soldaten die loten trokken voor de mantel van Jezus, en de angstige reactie van hun centurio op de kruisiging. Het beeld van Jezus dat turbulent uit een kamer breekt in lied twee suggereert het moment van zijn verzenis.

Cycli van poëzie

Net zoals ideeën over religie en offer een cyclus volgen, suggereert Yeats, is er een vergelijkbare cyclus in poëzie. In zijn Nobelrede verbindt Yeats de Ierse verteltraditie met de legenden van de oude Grieken, bekend uit gedichten als Homerus' Ilias. De taal en uitdrukkingswijze, betoogt hij, is opvallend vergelijkbaar. Dit idee wordt verder verkend in "Two Songs," met de vermelding van andere Griekse poëtische legenden: de belegering van Troje, de reis van het schip "Argo" om het Gouden Vlies te vinden, en de Musen die poëzie inspireren door voor de goden te zingen. In vers twee verbeelt Yeats "another Argo," een nieuwe versie van een oude legende.

Cycli van geschiedenis

Yeats volgt hetzelfde patroon van eindeloze herhaling in historische gebeurtenissen. Hij schetst een turbulente wereld, vol beelden van verminking en dood, waar rijken vallen in een herhaalde cyclus van verval. Duisternis domineert: de maagd roept eruit, menselijke gedachte "verduistert" en er is een "vormeloze duisternis" na de dood van Jezus. Een hart wordt uitgerukt, kraaien voeden zich van de doden op een slagveld en er is de "geur van bloed." De Musen zingen van "Magnus Annus," Latijn voor Groot Jaar. Dit is een verwijzing naar de Griekse mythe van een Gouden Eeuw, toen iedereen gelukkig en vrij leefde, maar gevolgd werd door "gevallen" eeuwen van Zilver, Brons en IJzer. De zwiep van het gedicht suggereert de verval van grote culturen: de val van Troje, de instorting van de Babylonische en Romeinse Rijken, en de achteruitgang van het "Platonische" leren en de "Dorische" cultuur van de oude Grieken zelf.

Cycli van leven

Het gedicht sluit af met alle menselijke prestaties en kracht uitgeput. Yeats voegt zijn ideeën over geschiedenis, poëzie, offer en religie samen om te suggereren dat alles wat we doen of waarderen onderhevig is aan dezelfde onvermijdelijke cyclus van verval, die duurt "a moment or a day." Hij keert terug naar het beeld van het hart, dit keer een menselijk hart, niet van een god. Hij beschrijft dit hart als "harsachtig," als het centrum van een vlamende fakkel. Onze harten, suggereert hij, zijn gevuld met verlangens die fel opvlammen, voordat ze zichzelf uitbranden.

Poëzie

Related Categories