Het metrum van een gedicht bepaalt de ritme en de spreekstijl. De benaming van het metrum gebeurt op basis van de 'voeten' van het gedicht. Voeten zijn groepen lettergrepen met een specifieke klemtoonverdeling; ze zijn de bouwstenen van het metrum. Toch is het vaak lastig om precies te bepalen in welk metrum een gedicht geschreven is, en dus hoe het gelezen moet worden. De term 'jambische pentameter' klinkt misschien als Grieks, maar is wel te begrijpen.
Jambische poëzie kent verzen met tweelettergrepenige voeten. In deze voeten valt de klemtoon op de tweede lettergreep, terwijl de eerste onbeklemtoond blijft. Dergelijke voeten heten 'jamben'. Een gedicht met deze voeten is in jambisch metrum geschreven.
Trocheïsch metrum is de omgekeerde van het jambische. Beide hebben twee lettergrepen met één klemtoon, maar de volgorde is omgekeerd: in trocheïsche voeten is de eerste lettergreep beklemtoond, de tweede onbeklemtoond.
De pyrrhische voet is een tweeluik zonder enige klemtoon: beide lettergrepen zijn onbeklemtoond.
De spondee is het tegenovergestelde van de pyrrhische voet: twee lettergrepen, beide beklemtoond.
In plaats van twee lettergrepen per voet, kent anapestische poëzie drie. Het volgt eveneens het onbeklemtoond-beklemtoond patroon, maar met twee onbeklemtoonde lettergrepen gevolgd door één beklemtoonde.
De andere hoofdfunctie met drielettergrepenige voeten is dactylische poëzie. Deze lijkt op trocheïsche poëzie: de voet begint met een beklemtoonde lettergreep, gevolgd door twee onbeklemtoonde.
Het tweede deel van de metrumbenaming wordt bepaald door het aantal voeten per vers. Het aantal voeten per regel geeft de naam: één voet = monometer, twee = dimeter, drie = trimeter, vier = tetrameter, vijf = pentameter, zes = hexameter, zeven = heptameter. Een gedicht met vijf jamben per vers heet dus jambische pentameter.