Gedicht: "Woodman, Spare That Tree!" (1837) — vroeg Amerikaanse environmentele lyriek.
De spreker confronteert een houthakker die een oude eik wil vellen. Hij smeekt om het leven ervan, en herhaalt persoonlijke herinneringen: kinderspel onder de takken, de spelletjes van zijn zusters, de kussen van zijn moeder, de hand van zijn vader op de bast. De boom is een levend archief van familiedoortgeven.
Natuur als erfgoed. Vooruitgang (de bijl) mag levende geschiedenis niet wissen. Het gedicht anticipeert 19e-eeuws naturinbescherming (Thoreau, Muir) en resoneren vandaag: wat we vernietigen, verliezen we voor altijd.
Op muziek gezet door Henry Russell (1837) → grote hit. Inspireerde boombehoudscampagnes. Een van de eerste Amerikaanse gedichten die natuurbescherming frameerde als morele plicht.