De Interne Rijm In Shakespeare's 'Zeven Levensjaren': Muziek In De Mortuarium
De Toespraak Die Alle Levens Bevat
Jaques' monoloog in As You Like It (2.7) is een meesterklas in **prosodie als filosofie**. De laatste strofe—die de "second childishness and mere oblivion" van extreme ouderdom beschrijft—implementeert een dicht interne rijmschema dat de falende systemen van het lichaam naboots.
De Passage
Last scene of all,
That ends this strange eventful history,
Is second childishness and mere oblivion,
Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything.
De Sonic Architectuur
- Assonantie ketens: "scene" / "ends" / "eventful" / "history" (korte e / ɛ). "childishness" / "oblivion" (ɪ / ə).
- Consonantie clusters: "strange eventful history" – de n, t, s, r klanken vergrendelen als falende gewrichten.
- De "Sans" Litanie: Sans teeth, sans eyes, sans taste, sans everything. Vier herhalingen van /sɑ̃/ (genasaliseerd Frans leenwoord). Elk "sans" is een **kleine dood**, een aftrekking. De nasale klinker dwingt de klank *in* de sinussen—het lichaam resonerend zijn eigen ontmanteling.
- Interne rym: "teeth" / "everything" (θ / θ). "eyes" / "oblivion" (aɪ / ɪ) – schuin.
Waarom Het Ertoe Doet
Het rijm versiert niet; het **verwezenlijkt**. De mond sluit letterlijk op de laatste "everything"—lippen op elkaar, adem gestopt. De poëzie *wordt* de stilte die het beschrijft. Shakespeare beschrijft het einde niet alleen; hij *orchestreert* het in de adem van de lezer.