Het gedicht presenteert Helen als de verlichaming van schoonheid en gratie, haar vergelijkend met "de glorie die Griekenland was / En de grandeur die Rome was" – een symbool van klassieke perfectie.
De spreker rouwt om Helen's vertrek ("gegaan in de nacht," "gevluchte geest"), suggereerend ofwel dood of onbereikbare afstand.
Haar herinnerend als een "statelijk schip" en een "hyacint," gebruikt de spreker herinnering om connectie te behouden.
Het gedicht zelf wordt een vaas die Helens schoonheid onsterfelijk maakt buiten tijd.
Muzikaal en atmosferisch, water- en windbeelden, alliteratie en assonantie empleend om een hypnotische ritme te creëren.