In Handeling III, Toneel I van Een Midsommernachtsdroom spreekt Titania de regel "Gij zijt zo wijs als gij mooi zijt" tegen Bottom – die, dankzij Puk's toverij, nu een ezelskop draagt.
De regel wordt overheard door Oberon, Koning der Feeën, die onzichtbaar toekijkt. Dit is precies wat hij gepland had: hij beval Puk Titania's ogen te zalf met de liefde-in-idleness bloem, zodat ze verliefd zou worden op het eerste wezen dat ze bij ontwaken zag. Dat wezen is Bottom. Oberon's belauschen bevestigt dat zijn plan werkt – Titania is behext om te doven op een "monster," wat haar verlegenheid doet om de wisselingeling te geven die Oberon wil.
Het moment is heerlijke dramatische ironie: Titania spreekt teder woorden tot een ezelkoppige wever; Oberon kijkt toe, tevreden; het publiek kijkt Oberon toe kijken. Drie lagen van bewustzijn, één absurde realiteit.