In Elizabeth Bishop's villanelle One Art verschijnt het woord "losing" vijf keer—vaker dan elk ander woord. De villanelle vorm eist herhaling (twee refrains afwisselend), en Bishop gebruikt "losing" als zowel refrain als thematische motor.
Het gedicht catalogiseert verliezen: deur sleutels, een horloge, huizen, steden, een continent, "jij." Elke strofe vergroot de schaal, doch de refrain—"The art of losing isn't hard to master"—probeert rouw te domesticeren door oefening. De finale strofe breekt het patroon licht: "(Write it!) like disaster," de leugen erkennend.
De vijfvoudige herhaling van "losing" handelt het gedichts argument uit: verlies is herhalend, gewoonte, bijna banaal—totdat het dat niet meer is. Bishop transformeert een formele constraint in een emotionele waarheid: we oefenen kleine verliezen om ons voor te bereiden op dat ene dat ons verbreekt.