"The Prize Poem" satiriseert poëtische pretentie door een studentenmonoloog. De spreker roemt het winnen van een prestigieuze prijs, maar zijn "winnende" vers onthult zichzelf als cliché-vol, afgeleid en onthutselend—plagiaat van Shakespeare en Shelley terwijl hij verklaart "Ik zweef op vleugels van goddelijke poëzie."
Eerste-persoons ironie: de spreker veroordeelt zichzelf door zijn eigen stem. De humor is liefdevol, niet wreed—Wodehouse hield te veel van taal om de vreugde er echt van te spotten. Het gedicht viert uiteindelijk toegankelijke, eerlijke schrijfstijl boven poseren.