Gepubliceerd in 1899, geïnspireerd door Millet's schilderij, beeldt dit gedicht een gebroken boerenarbeider, "gebogen door het gewicht van eeuwen." Hoewel niet getiteld "Een Gebed," functioneren de slotstrofen als een seculiere smeekbede aan "meesters, heren en heersers in alle landen":
Hoe zul je ooit deze vorm rechtop zetten;
Hem weer aanraken met immortaliteit;
De opwaartse blik en het licht teruggeven;
De muziek en de droom herbouwen in hem;
De eeuwenoude schandalen goedmaken,
Verraderlijke onrechten, ongeneeslijke wee?
Het gedicht stimuleerde arbeids hervormingsdebatten. Zijn "gebed" eist systeemverandering, niet liefdadigheid—herstel van waardigheid voor de uitgebuite werker. Het blijft een aanhaling voor sociale rechtvaardigheid poëzie.