De aanhoudende mythe dat William Shakespeare analfabeet was—of zijn eigen naam niet kon spellen—instort onder het gewicht van fysiek bewijs. Ja, Shakespeare kon zijn naam spellen. Zes overgebleven handtekeningen, allemaal op juridische documenten gedateerd 1612–1616, bewijzen dat hij een geletterde man was die zijn naam schreef, zaken deed, en bindende contracten tekende.
Alle zes verschijnen op juridische instrumenten: een getuigenisverklaring (1612), de aankoop van de Blackfriars Gatehouse (1613), een hypotheek voor hetzelfde pand (1613), zijn testament (drie handtekeningen, 1616). Hoewel Elizabethaanse spelling vloeibaar was—standaardisatie was eeuwen ver—the handtekeningen renderen zijn naam consistent als William Shakespeare of nabije varianten:
Deze variaties reflecteren tijdperkconventies (wisselbare 'e'/'ea', 'k'/'ck', afkorting van 'William'), geen analfabetisme. Dezelfde vloeibaarheid verschijnt in de handtekeningen van tijdgenoten zoals Christopher Marlowe en Ben Jonson.
Shakespeare was aandeelhouder in de King's Men, eigenaar in Stratford en Londen, een man die contracten onderhandelde, geld leende, en een gedetailleerd testament opstelde. Hij bewog in kringen met de tijds toonaangevende schrijvers en geleerden. Ben Jonson, die hem intiem kende, schreef in de First Folio: "Ik liefde de man, en eer zijn herinnering aan deze kant van afgodery zoveel als iemand. Hij was, inderdaad, eerlijk, en van een open en vrije aard."
De zes handtekeningen zijn niet de krabbels van een nauwelijks geletterde man—ze zijn de zelfverzekerde, geoefende hand van een professional die schrijven dagelijks gebruikte. Shakespeare spelde niet alleen zijn naam; hij schreef de stukken die de Engelse taal zijn meest blijvende woorden gaven.