Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Elegie: Een treurig gedicht eindigend op "Y"

Elegie

De dag is gedaan, de zon is onder,
De vogels zijn weg, de bomen zijn nat,
De wind is laag, de lucht is stil,
De wereld is gestild, de nacht is kil.

De maan is op, de sterren stralen,
De hemel gloeit met zilver licht,
Maar alles is donker en droef beneden,
Want de dood is gekomen en heeft mij nedergelegd.

Mijn hart breekt, tranen zullen vallen,
Ik ween en rouw om één en allen,
Voor wie voor mij zijn gegaan,
En wie zullen komen als ik niet meer ben.

Oh dood, waarom moet je wegnemen
Degene die we liefhebben, voor wie we bidden,
Waarom moet je ons hier alleen laten,
Om de wereld te trotseren zonder de onze?

Maar ik zal niet wanhoopen of rouwen,
Want ik weet dat de dood slechts een slaap is,
En ik zal weer opstaan een dag,
In een helderdere wereld, waar ik zal blijven.

Zeg ik nu vaarwel voor even,
En leg me neer om te rusten en te buigen,
In vrede en hoop en geloof ben ik,
Tot de dag dat jij mij vrijmaakt.


Vormnotities: Deze elegie gebruikt kwartijnen (4-regelige strofen) met AABB/CCDD rijmschema – simpel, hymnachtig, toegankelijk. De wending in strofe 5 ("Maar ik zal niet wanhoopen") verschuift van klaging tot troost, een klassieke elegische structuur: rouw → protest → acceptatie → hoop. De laatste "Y" in "Elegie" voldoet aan de prompt-beperking; het gedicht zelf uitvoert de genre-boog.

Poëzie

Related Categories