Levertov's "The Sharks" schildert roofhaaien als "donkere aanwezigheden" in de diepte. Het gedicht contrasteert het serene oppervlak met de grijzige, efficiënte geweld beneden – kaken als "geslepen messen", kieuwen ritmisch openend. De haaien verlichamen primair roofzucht, overleven en de onverschillige balans van de natuur. Zes strofen bewegen van hun dreigende aanwezigheid naar hun tijdloze, onveranderlijke dominantie.
Roofinstinct; oppervlakte vs. diepte; overleven van de fittste; ontzag voor natuurlijke rauwe kracht.