Een monostich (vaak eenwoordgedicht genoemd) is poëzie teruggebracht tot zijn atomaire eenheid: een enkel woord gekozen voor zijn klank, beeld, of emotionele resonantie. Het vangt een moment, sfeer, of gevoel met extreme beknoptheid – haiku's minimalistische neefje.
De monostich bewijst dat poëzie geen lengte nodig heeft om te landen. Een woord, perfect geplaatst, kan langer nazinderen dan duizend regels.