De zin "fair thou owest" (archaïsch voor "fair [schoonheid] you owe") drukt dankbaarheid of verplichting uit tegenover iemands schoonheid of deugd. Hoewel de exacte Shakespeare-bron onzeker is, zijn drie interpretaties plausibel:
Context zou de precieze betekenis bepalen, aangezien Shakespeare "fair" frequent gebruikt voor schoonheid en "owest" als oude vorm van "owe."