Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Verschillen tussen een monoloog en een soliloquium

Monologen en soliloquia zijn beide literaire technieken die fictieschrijvers gebruiken om personage te versterken, spanning te verhogen, relaties te ontwikkelen en plot vooruit te gangen in verhalen. Schrijvers, vooral van drama, hebben beide technieken eeuwenlang gebruikt, waaronder toneelschrijver William Shakespeare. "Wezen of niet wezen; dat is de vraag," overwoog Hamlet in een van de bekendste soliloquia in de westerse literatuur.

Monoloog

Het woord "monoloog" afgeleid van de Latijnse wortels "mono", wat "enkel" of "alleen" betekent en "logue" wat "spreken" betekent. Een monoloog is dan een toespraak door één persoon. In een toneelstuk treedt een dramatische monoloog op wanneer een personage tegen zichzelf hardop praat wanneer geen andere personages op toneel of binnen hoorafstand zijn. Een interieure monoloog, een stroom van gedachten of emoties van een personage, leent zich goed voor romans, waar een verteller de lezer toegang geeft tot wat er door een personage's geest gaat.

Klassieke literaire voorbeelden van monologen

Romans, poëzie en drama bevatten allemaal beroemde monologen. De verteller in Robert Browning's gedicht "My Last Duchess" presenteert een monoloog, waarin zijn koude voorstelling van zijn overleden vrouw hem onthult als een redelijk verschrikkelijk personage. William Faulkner's Eerste Wereldoorlog roman "The Sound and the Fury" gebruikt bewustzijnsstromen om de interieure monologen van verschillende hoofdpersonages' ervaringen vast te leggen.

Soliloquium

Een soliloquium en een dramatische monoloog zijn zo gelijk, de twee termen worden vaak door elkaar gebruikt. Een soliloquium is een monoloog beperkt tot drama die acteurs alleen spreken wanneer ze alleen zijn, of wanneer ze geloven alleen te zijn. Omdat een toneelstuk meestal uit dialoog bestaat en heel weinig vertelling, is een soliloquium de enige tijd dat een publiek toegang kan krijgen tot een personage's geest. Soliloquia worden doorgaans als eerlijk beschouwd omdat wanneer niemand luistert, het personage geen motivatie heeft om te liegen, terwijl andere keren in een toneelstuk een personage's toespraak niet betrouwbaar kan zijn.

Klassieke literaire voorbeelden van soliloquia

Shakespeare gebruikte vaak soliloquia. Misschien wel het beroemdste soliloquium aller tijden is Hamlet's "Wezen of niet wezen" toespraak, waar hij overweegt of hij zijn vader moet doden, en inderdaad, of hij überhaupt moet blijven leven. In "Romeo en Julia" geeft Julia een soliloquium — "Romeo, Romeo, waarom ben jij Romeo?" — niet beseffend dat Romeo haar eigenlijk hoort.

Literatuur

Related Categories