Er zijn verschillende manieren om een verhaal te vertellen. Echter, ongeacht in welk genre het verhaal verteld wordt, er moet altijd een link zijn om ervoor te zorgen dat alles bij elkaar blijft. Dit wordt gedaan door het gebruik van een narratief. Begrijpen wat een narratief is en hoe het in literatuur gebruikt wordt, kan helpen bij het definiëren hoe personages spreken, alsook wat een verhaal vooruit dryft.
Het concept van het narratief kan teruggetraced worden in alle culturen uit oude tijden. Dit begint met verhalen en mythes die mondeling of door een stuk papier verteld werden. Toen deze verteld werden, gebruikten ze een verteller die de gebeurtenissen en ideeën aan iedereen beschreef.
Samen met dit concept van vertellen, was de stem van de vertellers die uitgroeide tot een specifieke set attributen. In het Latijn betekent de term vertellen. Het is ook bekend dat dit woord direct gelinkt is aan weten. Dit betekent dat het hoofdconcept van de vertelling is om wat bekend is aan anderen te vertellen.
Vertelling, in tegenstelling tot andere delen van literatuur, is niet gelinkt aan een specifiek genre, tijdperk of techniek. In plaats daarvan omvat het alle vormen van literatuur. Wanneer er vertelling is, wordt een verhaal simpelweg herinnerd of verteld door anderen.
De verschillen in vertelling hangen af van het type stem dat gebruikt wordt om een verhaal te herinneren. Over het algemeen zal vertelling verteld worden door een verteller. Echter, deze verteller kan genres overschrijden. Bijvoorbeeld, als het werk non-fictie is, dan zal de vertelling spreken in een stem die simpelweg gebeurtenissen herroept. Als de vertelling in fictie is, zoals een roman, kan de vertelling een ander type stem aannemen om de gebeurtenissen door het verhaal heen te herinneren. Dit wordt standpunt genoemd, en wordt verdeeld door de persoon die het verhaal vertelt. Hiermee zal de vertelling het verhaal vertellen door een specifiek standpunt, wat informatie omvat die de verteller op bepaalde momenten onthult, alsook acties die de verteller levert om een dilemma op te zetten en op te lossen, of om informatie door te geven.
Met welk type standpunt ook wordt verteld, en in welke literatuur ook gebruikt wordt, de vertelling is het ene deel van de literatuur dat elk verhaal vooruit dryft. De stem die gebruikt wordt om feiten of fictie te vertellen, stelt de auteur in staat om het hoofdpunt van het stuk literatuur dat gewerkt wordt thuiszubrengen.
Als de vertelling in een verhaal of in een feitelijk werk geen sterke stem heeft, betekent dat dat het niet kan relateren tot de persoon die het verhaal leest, of dat het hoofdpunten mist, dan is het de vertelling die ervoor zal zorgen dat het boek of literaire stuk niet gelezen zal worden. Vanwege dit blijft de vertelling een van de belangrijkste stukken literatuur bij het voorzien van lezers met een specifiek standpunt zien, een verhaal begrijpen of een groot concept overbrengen.
Met het bereik van genres, en literaire werken zijn er ook verschillende typen theorieën gelinkt aan hoe het narratief gebruikt kan worden. Dit omvat basismethoden die auteurs kunnen gebruiken om de stem van de verteller een boodschap te laten conceptuealiseren in elk type literatuur. Volgende zijn enkele van de theorieën die literaire critici hebben toegevoegd aan het concept van vertelling.
- Het minimale narratief. Dit omvat een narratief dat basisinformatie geeft, maar de details weglaat. De lezer wordt dan gelaten om te interpreteren wat de auteur probeert te zeggen, terwijl ze hun eigen conclusies trekken over waar de literatuur naar verwijst of over wat het gaat.
- Volledig ontwikkeld, natuurlijk narratief. In dit type narratief zijn er heel specifieke aanwijzingen die de verteller neemt om door een verhaal te komen. Dit omvat een concept tonen, een actie, evalueren wat er gebeurt en dit oplossen. Op deze manier vertelt de verteller een verhaal door een scenario te creëren en het op te lossen door hun gebruik van woorden.
- Niveaus van vertelling. Dit verwijst naar hoe betrokken een verteller kan raken. Dit wordt verdeeld door de actie, bemiddeling en communicatie die de verteller toevoegt aan elk verhaal, en hoe dit relatie heeft van de auteur en tot de lezer.
- Matrix narratief. In dit type narratief linkt één verhaal aan een ander, wat linkt aan een ander. Dit gaat oneindig door, met elke vertelling die op een bepaalde 'graad' van de ene aan de ander verbindt. Dit is een meer abstracte link om een verhaal te vertellen, en wordt soms hypno-narratieven genoemd.
Of je nu schrijft of leest, het belangrijkste deel om te onthouden met een narratief is gerelateerd aan wie je publiek is. Dit stelt je in staat om je te verhouden tot de individuen die je nodig hebt op het juiste niveau. Dit wordt ook vaak aangeduid als de stem van de verteller.
Als je verteller actief moet zijn in het onthullen van het verhaal, zoals door details en actie, dan is dit het type vertelling om te overwegen. Als je verteller simpelweg informatie levert, dan kan een passieve stem of toon beter werken om het punt over te brengen. Vanaf daar kun je bewegen naar vertellingen die vormen en theorieën omvatten om je literatuur nog beter te maken.