Shakespeare's Sonnet 2 ("When forty winters shall besiege thy brow") bevat een volta (een wending in de gedachte), typerend voor Shakespeareaanse sonnetten. De volta treedt op aan het begin van de derde kwartijn (vers 9): "But if thou live, remembered not to be..."
Na acht verschen die de verwagingen van de tijd en de schaamte van kinderloosheid beschrijven, schakelt de spreker over op een oplossing: nakomelingschap. De laatste twee verschen versterken dit argument. De volta verschuift de toon van wanhoop naar overtuigende urgentie, met de oproep aan de jonge man om "be new made" te worden door een erfgenaam.