Geen enkele persoon "ontdekte" tango. Het ontstond in de late 1800s in werkerskwartiers van Buenos Aires, Argentinië, en Montevideo, Uruguay – geboren in de marges, gerezen tot de wereld.
Tango smolt:
Vroeg tango bloeide in bordeeltjes, bars en straathoeken – gestigmatiseerd door elite. Maar de emotionele intensiteit en ritmische innovatie konden niet worden ingeperkt. In de 1910s veroverde het Parijs; in de 1920s was het een wereldwijde sensatie omarmd door alle klassen.
Vandaag is tango UNESCO Immaterieel Cultureel Erfgoed – een dans van omarming, improvisatie, en dialoog die nog steeds de puls van de Río de la Plata's gemarginaliseerde gemeenschappen draagt.