Reflecterende hologrammen tonen driedimensionale objecten op het oppervlak van de hologramplaat of -film. Dit is de meest voorkomende soort hologram die in galerijen en kunstcollecties getoond wordt. Correct bekijken vereist een punt wit gloeilicht dat onder een specifieke hoek vanaf de kijkerzijd van de plaat gericht is. Het beeld wordt waargenomen wanneer de hoek van het witte licht van het beeld naar de kijker reflecteert. Reflecterende hologrammen zijn doorgaans zwart-wit, hoewel ontwikkelingen in de holografie kleurhologrammen mogelijk hebben gemaakt.
Het maken van een reflecterend hologram vereist een hoge-resolutie holografische film of glasplaatemulsie. Speciale chemicaliën worden op de film of plaat aangebracht om het gereflecteerde licht vast te leggen.
Het object dat als 3D-beeld vastgelegd moet worden, wordt voor de holografische film geplaatst. Laserbotsing splitst voor het object in twee bundels. De eerste bundel, of objectbundel, wordt uitgebreid door een ruimtelijk filter en trifft het object en reflecteert op de holografische film. De tweede bundel, of referentiebundel, wordt om het object heen geprojecteerd, doorgaans via een spiegel, en trifft de holografische film.
De twee lichtbundels convergeren op de holografische film of plaat en worden vastgelegd. Door zowel de object- als referentiebundel te leveren, wordt het driedimensionaal in de dunne emulsie van de film opgeslagen. Absoluut stilstaande omstandigheden zijn vereist tijdens de opname om diffusie van het snijpunt van de bundels te voorkomen. De holografische film of plaat wordt ontwikkeld, vergelijkbaar met fotografische film, om het beeld in de emulsie te fixeren.
Om het beeld te bekijken, wordt de hoek waarop het licht de holografische media traf, gereconstrueerd met wit licht. Het licht trifft de ontwikkelde holografische plaat. Het vastgelegde beeld in de media reflecteert het witte licht terug naar de kijker. Onjuiste licht-hoeken resulteren in slechte zichtbaarheid of afwezigheid van het holografische beeld.