In een van Shakespeare's beroemdste 'grote broer / vader' gesprekken, leveren Laertes en Polonius een gecoördineerde waarschuwing aan Ophelia over Hamlets genegenheid.
'Voor Hamlet, en het belachelijk van zijn gunst, / Houd het een mode en een speelgoed in bloed, / Een viooltje in de jeugd van eerste natuur, / Vooruit, niet blijvend, zoet, niet durend, / De geur en toebehoor van een minuut; / Niet meer.' (1.3.5–10)
'Genegenheid? Poeh! Je spreekt als een groen meisje... / Geloof zijn zweren niet, want ze zijn makelaars... / Ademend als geheiligde en godzalige kuppel... / Dit is voor allemaal: Ik zou niet, in duidelijke termen, van nu af, / Hebben dat je zo smaadt enig ogenblik muzie / Als om woorden of gesprek te voeren met de Heere Hamlet.' (1.3.101–135)
Ophelia gehoorzaamt ('Ik zal gehoorzamen, mijn heer'). Deze gehoorzaamheid – Hamlets brieven teruggeven, zijn bezoeken afwijzen – ontketent Hamlets gesimuleerde (of echte) waanzin en zet de tragedie in gang. De waarschuwing was 'goed' politiek; het was catastrofaal persoonlijk.