Shakespeares theaterroem overschaduwt zijn poetische prestatie – maar zijn 154 sonnetten (1609) rangschikken onder de fijnste lirieke reeksen van de Engelse literatuur, die liefde, tijd, schoonheid, verraad en sterfelijkheid met gecomprimeerde intensiteit verkennen.
Twee narratieve gedichten gingen de sonnetten voor:
Hij bijdroeg ook aan samenwerkingsstukken (The Two Noble Kinsmen, Sir Thomas More) en de verlorene Cardenio. Maar de sonnetten – 154 veertienregelige argumenten met zichzelf – blijven zijn meest intieme literaire nalatenschap.