Aristoteles definieerde de zes belangrijkste elementen van een dramatisch werk, uiteengezet in zijn verzameling werken getiteld "Poetics". Hij scheidde drama's in komedies of tragedies, elk met vergelijkbare elementen. "Poetics" is de hoeksteen van dramatische theorie geworden. Deze elementen, in volgorde van betekenis door Aristoteles, omvatten plot, personage, gedachte, dictie, muziek en spectacle. Elk element bijdraagt aan het algemene succes en de betekenis van een dramatische productie.
Een dramatische plot moet een begin, midden en eind hebben. Elk van deze moet logisch volgen op de voorgaande sectie. Aristoteles geloofde dat de beste dramatische plots verrassende elementen bevatten die logisch zinvol zijn, zodra het publiek de verrassing in retrospect overweegt. Aristoteles stelt ook voor dat de beste verrassingen voortkomen uit ofwel een ommekeer in fortuin of de ontdekking van iets wat de protagonist nog niet wist. Aristoteles geloofde ook dat een goede plot al zijn draadjes met succes oplost.
Aristoteles stelde dat een drama de emoties van mededogen en vrees in een publiek het beste kan opwekken door een protagonist te bieden die eerbaar en edel is. Tijdens het drama stelt Aristoteles voor dat de protagonist een fout moet maken die hem van geluk naar ellende brengt. Het personage moet realistisch en consistent zijn. Aristoteles geloofde ook dat in de conclusie van het stuk, de protagonist de benodigde straf voor zijn fout moet tegenkomen.
Gedachte, vaak aangeduid als thema, verwijst naar de demonstratie van deugden in het drama. Dit omvat ideeën als goed versus kwaad, de overwinning van gerechtigheid of de rol van het lot in mensenlevens. Aristoteles geloofde dat een drama een deugzaam punt moet uiten en de deugd demonstreren door de plot.
Aristoteles definieerde dictie als de technische correctheid van een drama. Hij insistette dat acteurs moeten spreken en reageren passend bij de positie of staat van hun personage. Bijvoorbeeld: een acteur moet een edel personage vertolken met fijn, dramatische taal.
Dit omvat de muziek en zang in een stuk, evenals de koor (een groep acteurs die op de actie commentarieerden) in Aristoteles' tijd. Aristoteles insisting dat de muziek van een stuk de emotionele elementen van het stuk moet ondersteunen en nadruk toevoegen aan de algehele optreden.
Aristoteles definieerde het spectacle van een drama als de dramatische actie die op het podium plaatsvindt, of die de op de podium actie suggereert. Hij geloofde dat drama's grootschalige, imposante dramatische actie op het podium moeten demonstreren.