Tijdens de klimactische stormscène probeert de verteller Roderick Usher's escerende angst te verlichten door hardop te lezen uit een boek met riddertjesverhalen – specifiek "The Mad Trist" van Sir Launcelot Canning. Hij gebruikt een bewust kalmerende toon, hopend dat het middeleeuwse romantische verhaal Usher zal afleiden van de supernatuurlijke fenomenen om hen heen en een schijn van rationele rust zal bieden.
De strategie mislukt catastrofaal. Terwijl de verteller passages leest over een ridder die inbreekt in een kluizenaars woning en een draakenschreeuw, manifesteren identieke geluiden in het huis – wat suggereert óf supernatuurlijke synchronisatie óf Usher's gevoelige verbeelding die het narratief op de realiteit projecteert. De story-within-a-story structuur culmineert in het verschrikkelijke verschijnen van Madeline Usher, wat de literaire afleiding niet alleen ineffectief maar vreselijk profetisch maakt.