Anarchisme is niet "geen regels" — het is het radicaal voorstel dat hiërarchische autoriteit (staat, kapitaal, patriarchaat) zich moet rechtvaardigen of afgeschaft moet worden. De bewijslast ligt bij macht, niet bij de geregeerden. Vrijheid wordt niet gegeven; het is de standaardstaat die verdedigd moet worden.
Benadrukt wederzijdse hulp, federalisme, gemeenschappelijk bezit. Denk aan Kropotkin: samenwerking is evolutionair superieur aan concurrentie. Streeft naar een staatloze, klassenloze gemeenschap georganiseerd door vrijwillige associaties.
Centreert het soevereine individu. Max Stirners "unie van egoïsten," Benjamin Tucker's marktanarchisme. Vrijheid betekent autonomie over lichaam, arbeid, associatie — mits gelijke vrijheid voor anderen.
Synthetiseert bovenstaande: afschaffen van privébezit (niet persoonlijke bezittingen), verdelen via "van elk naar vermogen, aan elk naar behoefte." Historische bastion in Catalonië, Oekraïne (Makhnovshchina).
Wortels in Diogenes, Godwin, Proudhon ("Bezit is diefstal!"). Ontplofte in 19e-eeuwse arbeidersbewegingen. Piek invloed: Spaanse Revolutie (1936–39), waar anarchisten fabrieken, boerderijen en milities runnen over Catalonië en Aragon. Onderdrukt door fascisten, Stalinisten en liberalen alike.
Mainstream media identificeert anarchisme met bommenwerpers. Realiteit: meeste anarchisten organiseren voedselcoöperaties, huurdersunies, rampenhulp (Common Ground na Katrina), horizontale besluitvorming (occupy, Rojava). Het "cirkel-A" symbool ordent zonder macht — anarchie is orde.