Schuld toekennen voor de dood van Romeo en Julia is complex; de tragedie voortvloeit uit een samenvloeiing van krachten:
1. Lot & Toeval: De Prologue noemt hen 'star-cross'd lovers.' De ongelezen brief, het mistijdige ontwaken, de pestquarantaine – omstandigheden buiten menselijke controle zegelen hun lot.
2. De Vete: De Montague-Capulet haat creëert een wereld waar liefde hoogverraad is. Ouders handhaven geweld; de Prins' lankmoedigheid faalt het te stoppen.
3. Pater Laurentius: Zijn welgemeende maar onbesonnene plannen – heimelijk huwelijk, de slaappoeder, de mislukte boodschap – maken de catastrofe direct mogelijk.
4. Impulsieve Jeugd: Romeo en Julia storten zich in huwelijk, zelfmoord en geweld. Hun passie verblindt hen voor alternatieven; ze kiezen voor de dood boven scheiding.
5. Miscommunicatie: Geheimen, aannames en mislukte boodschappen (Balthasar's nieuws, Pater Johannes' quarantaine) cascaderen in onomkeerbare fouten.
Uiteindelijk veroordeelt het stuk al het bovenstaande. Er is geen enkele schurken; maar een samenleving doorweekt met haat, volwassenen die de jeugd teleurstellen, en liefhebbers te intense voor hun wereld combineren tot de 'woe' van de finale scène. De les: liefde kan niet bloeien in een tuin van haat.